info@ simonschrijft.nl

06-28328939

Blog

Ik, Arjen Robben

Wanneer kleuters zich tijdens het spelen verkleden als brandweerman, cowboy of zuster, dan ontwikkelen ze alvast een empathisch vermogen. Dat verzin ik niet zelf, dat leer je van gedragstherapeuten die op televisie vierjarige kinderen met een verborgen camera zitten te bespioneren. 

Als copywriter dien je het empathisch vermogen goed ontwikkeld te hebben. Dat gaat al iets verder dan spelen op het plein. Je moet ten eerste het inlevingsvermogen hebben naar je opdrachtgever. Aanvoelen wat deze wil zeggen in zijn boodschap. Nog belangrijker is weten wie de beoogde doelgroep is en in die rol kunnen kruipen. Als een kleuter een cowboy kan zijn, kan ik als copywriter toch wel zeker een 80-jarige vrouw spelen. Nou ja, niet letterlijk. 

 Onlangs besefte ik me dat het met mijn empathisch vermogen wel snor zit. Ik heb vrijwel mijn hele leven gevoetbald, iets specifieker, ik was keeper. Enkele jaren terug kreeg ik last van een constante spierpijn, die ook door huisartsen en andere mensen die geleerd hebben niet kon worden opgelost. Ik trok de conclusie dat het beter was de handschoenen in de wilgen te gooien, want presteren op een beetje (amateur)niveau zat er niet meer in. Ik laat de grap dat het er voor die tijd ook al niet inzat even achterwege. 

Toch miste ik het voetbal an sich wel. Gelukkig werden de fysieke klachten minder en sinds een tijd trap ik weer eens per week tegen een bal aan. Zoals ik al zei, ik heb eigenlijk altijd op doel gestaan en op die positie is er minder lichamelijk contact mogelijk. Maar op de regenachtige dinsdagavonden, wanneer we met een man of tien tegen een bal aan trappen, wordt er meestal gespeeld zonder keeper. Het tempo ligt dan misschien wat lager, het fysieke aspect is er wel degelijk. Dan moet je soms een beetje slim zijn.

Enkele weken geleden was ik ook verwikkeld in een duel om de bal. Wat er op dat moment gebeurde kan ik eigenlijk moeilijk verklaren, maar zoals gedragstherapeuten ook alles weten te analyseren, kon ik dat achteraf ook. 

In een poging weg te draaien bij mijn directe tegenstander, voelde ik heel licht zijn hand op mijn arm. In plaats van door te lopen, reageerde mijn lichaam heel anders. Ik schreeuwde, mijn beide benen vlogen pardoes de lucht en één seconde later lag ik gestrekt.Vrije bal, zoveel was duidelijk. 

Naderhand wist ik het. Op dat moment was ik mijn empathisch voetbalvermogen aan het ontwikkelen. Ik voelde me Arjen Robben. Robben lijkt dan wel heel onnatuurlijk ter aarde te storten, in wezen is het niets anders dan een natuurlijke reactie. Robbens lichaam reageert overgevoelig op elke fysieke prikkeling. Het verstijft, het kronkelt wat en uit zijn mond volgt steevast een schreeuw alsof zojuist een been is gebroken. 

Ik, Arjen Robben. Op een regenachtige dinsdagavond, een grasveldje met twee kleine doeltjes. Tien mannen die nog iets aan hun conditie proberen te doen voor het bier drinken aan. Over empathisch vermogen gesproken.