info@ simonschrijft.nl

06-28328939

Blog

Op gevoel

Een tijdje geleden sprak ik met iemand over een blog die ik schreef naar aanleiding van stakingen in het basisonderwijs. De strekking van mijn betoog was dat het voor het imago van het lerarenwezen niet zo gunstig uitpakte om steeds te gaan staken. Wij Nederlanders hebben overal begrip voor, maar vaker dan één keer staken, dan is het begrip snel verdwenen. Dan denken we alleen nog maar aan de extra uren kinderopvang en wie dat gaat betalen. Zo zijn wij, zo voelen wij dat. 

Of ik dat gevoel kon bewijzen, vroeg ze op een gegeven moment. Of ik hard kan maken dat men in Nederland niet van stakingen houdt.  

Nou nee, niet, moest ik op dat moment bekennen. Ik kon het gevoel dat heerste niet zwart op wit overleggen. Ik voelde het zelf zo en dat was voor mij genoeg.  

Bij mij blijft zoiets knagen, want ik voelde ook wel aan mijn water dat iets niet per se waar is, alleen maar omdat je zelf vindt dat het zo is.  

Even een zijspoor, ik heb een bepaalde aversie tegen stakingen, in welke vorm dan ook. Het zal een bepaalde Calvinistische inslag zijn. Niet klagen, maar dragen (en bidden om kracht), zo ben ik volgens mij wel grootgebracht. Begrijp me niet verkeerd. Ik zeg niet dat iemand die wel staakt, of dit nu leraren of buschauffeurs zijn, een zeurpiet is. Soms zie je geen andere mogelijkheid dan staken, soms heeft het ook het beoogde effect, dus mijn zegen heb je.  

 

Hard maken 

 

Hoe krijg je dan een eigen gevoel wel zo naar buiten geprojecteerd alsof het de waarheid is?  Een gevoel is niet per definitie onwaar, maar je wilt het liefste een ander overtuigen en meenemen in jouw waarheid. Zo werkt het in de marketing, zo werkt het in de opvoeding en zo werkt het in de politiek. Bepaalde zogenoemde populistische politieke partijen zijn er meester in om het zo te brengen dat wat zij vinden, overeenkomt met wat de gehele natie vindt. Zij zijn de stem van het volk, nog voordat het volk zijn stem heeft laten horen.  

Briljant natuurlijk. Je vormt iemands mening door hem of haar ervan te overtuigen dat ze een mening zelf hebben gevormd. Iedereen wil zelf een mening kunnen vormen en niet het idee hebben dat er voor hen gedacht wordt, dus geef je precies dat gevoel. Indoctrinatie in optima forma, daar is niets mis mee, zolang je niet aanzet tot oorlog, geweld en andere bezigheden waar niemand mee geholpen is. Iemand beïnvloeden is een wat betere omschrijving 

Marketeers, copywriters, verkopers, allemaal zijn ze bezig het koopgedrag te beïnvloeden van hun klandizie.  

 

Ja, maar hoe dan?  

 * Voordat je iemand wilt overtuigen van iets dat jij hebt, een gedachtegang of product, zal je moeten weten wat jouw doelgroep belangrijk vindt. Verdiep je dus eerst daarin, voordat je gaat kneden en masseren. 

* Ga niet schreeuwerig te werk als dat niet bij je past. Als je schreeuwt, word je sneller gehoord, maar niet iedereen zal je verstaan (nou nou, diep zeg). 

Probeer bewijzen aan te dragen. Wie alleen maar iets vertelt, zonder dit te onderbouwen, krijgt dit vanzelf weer terug. Dat weet ik inmiddels uit eigen ervaring.  

Als je gedachtegoed niet direct wordt opgepakt, of je verkoopcijfers niet meteen de pan uit rijzen, geef niet te snel op. Je kunt altijd je werkwijze onder de loep houden –soms kom je tot de ontdekking dat het eenvoudige communicatieschema zender --> boodschap --> ontvanger niet helemaal lekker loopt, een teveel aan ruis. Houd evenwel vast aan wat je te vertellen hebt.  

Blijf bij je eigen identiteit. Een begrafenisonderneming kan met zomerspecials gaan beginnen, maar of het daarmee geholpen is...  

 

Eerlijk is eerlijk, ik ben op zoek gegaan naar bewijs voor mijn gevoel dat Nederland niet van staken houdt.  Wie zoekt zal vindenOf het overtuigend is, laat ik maar even in het midden.